Szkoła Podstawowa nr 59 im. 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka

Logopeda

ZAJĘCIA PROWADZI:  mgr Ewa  Michałowska- logopeda, neurologopeda. Ukończyła podyplomowe Studium Logopedyczne i Neurologopedyczne na Uniwersytecie Gdańskim.

 

GODZINY PRACY:

 

ZADANIA   LOGOPEDY:

  • Przeprowadzanie badań przesiewowych wśród dzieci z oddziałów przedszkolnych oraz wśród dzieci nowoprzybyłych do szkoły do wyższych klas.

  • Diagnozowanie wad wymowy, wykrywanie nieprawidłowości zgryzowych i anomalii w budowie aparatu artykulacyjnego. Zalecanie konsultacji specjalistycznych(ortodonta, laryngolog, foniatra).

  • Prowadzenie terapii logopedycznej w klasach I – VI

  • Prowadzenie konsultacji z wychowawcami

  • Spotkania konsultacyjne z rodzicami (grupowe i indywidualne)

  • Przygotowywanie pomocy logopedycznych

  • Współpraca z nauczycielami, przygotowującymi uczniów do konkursów recytatorskich i imprez szkolnych.

  • Organizacja Miejskiego Konkursu „Mistrz Mowy Polskiej.

  • Prowadzenie zabaw logopedycznych wspomagających rozwój mowy z dziećmi z oddziałów przedszkolnych, które wykazują zaburzenia rozwoju mowy.

Zajęcia odbywają się 1 raz w tygodniu – 1 godzinę zegarową, indywidualnie lub grupowo. Prowadzone są w formie zabawowej, z wykorzystaniem bogatej bazy pomocy- gier logopedycznych i dydaktycznych a także programów komputerowych. W zajęciach wykorzystywane są metody aktywizujące – Metoda Dobrego Startu M. Bogdanowicz, kinezjologii edukacyjnej, logorytmiki, muzykoterapii, relaksacji, treningu słuchowego, usprawnianie techniki czytania metodą  symultaniczno  –sekwencyjną  J. Cieszyńskiej. Dzieci motywowane są do ćwiczeń za pomocą znaczków motywacyjnych, naklejek. Prowadzony jest kącik postępów terapeutycznych. Zajęcia są otwarte. Mogą w nich uczestniczyć rodzice, zawsze  w przypadku terapii indywidualnej, po wcześniejszym uzgodnieniu z logopedą, jeśli jest to terapia grupowa.

 

KONSULTACJE LOGOPEDYCZNE:

WTORKI   9.45  –  10.45

CZWARTKI   9.45 – 10.45

 

KĄCIK DLA RODZICÓW

12 przykazań logopedycznych dla rodziców małych dzieci

(według Leona Kaczmarka)

 

  1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.

  2. Mowa otoczenia powinna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.

  3. Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Szybko jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.

  4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.

  5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.

  6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. Nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.

  7. Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno ignorować dziecka poprzez . obojętność lub uwagi, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne.

  8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.

  9. Należy sprawdzać czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.

  10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu niższej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.

  11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.

  12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, nie wolno opuszczać rąk. Logopedzi są w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nimi jak najściślej współpracować.

 

Regulamin uczęszczania na terapię logopedyczną oraz zasady współpracy z rodzicami

Jeżeli u dziecka stwierdzono wadę wymowy i uczęszcza ono na terapię logopedyczną, rodzice powinni pamiętać o tym, że skuteczność terapii jest ściśle uzależniona od współpracy rodziców z logopedą. I tylko wówczas, współpraca ta ma rzeczywiście miejsce, gdy dziecko ćwiczy także w domu – terapia przynosi rezultaty.

Regulamin

  1. Czas trwania zajęć logopedycznych jest dostosowany do potrzeb oraz indywidualnych możliwości dziecka i trwa maksymalnie do 60 minut .

  2. W zajęciach mogą brać udział dzieci zdrowe. Proszę o wcześniejszą informację, że dziecko jest chore i nie będzie brało udziału w zajęciach w danym dniu.

  3. Rodzice są zobowiązani do nawiązania kontaktu z logopedą aby otrzymać informacje: o stanie mowy dziecka, na temat pracy z dzieckiem w domu oraz postępów na zajęciach.

  4. Rodzice są zobowiązani do regularnego i konsekwentnego stosowania się do zaleceń logopedy oraz systematycznego utrwalania ćwiczeń w domu. Zalecenia zapisywane są na bieżących kartach pracy.

  5. Udział dziecka w zajęciach oparty jest na zasadzie: regularności i konsekwencji ćwiczeń aż do całkowitego opanowania materiału programowego niezbędnego do całkowitej korekty rozpoznanej wady wymowy lub zaburzenia mowy.

  6. Rodzice odpowiadają za to aby dziecko systematycznie uczęszczało na zajęcia logopedyczne. W przypadku częstych nieobecności oraz niestosowanie się do zaleceń logopedy powoduje skreślenie z listy dzieci objętych pomocą logopedyczną.

  7. Dzieci przynoszą na każde zajęcia teczkę, w której gromadzą karty pracy.

  8. Dzieci oceniane są za pracę na zajęciach i w domu w oparciu o system znaczków motywacyjnych, naklejek, pieczątek. Postępy uwidocznione są na schodkach logopedycznych.

 

Ulotka informacyjna dla rodziców dzieci z zaburzoną
komunikacją językową

 

Drogi rodzicu!

Mowa – jako podstawowy środek komunikowania się ludzi – ma szczególne znaczenie w rozwoju dziecka i znacząco wpływa na jego naukę szkolną. Od tego, jak dziecko mówi i jaki jest poziom jego komunikacji językowej, w dużej mierze zależą jego postępy w uczeniu się oraz pozycja społeczna
w grupie klasowej.

Jeśli zastanawiasz się, czy rozwój mowy Twojego dziecka przebiega prawidłowo lub czy mówi ono poprawnie, zwróć uwagę na to, czy:

  • chętnie, z własnej inicjatywy nawiązuje kontakt słowny,

  • zasób słownictwa i sposób budowania zdań oraz dłuższych wypowiedzi jest odpowiedni dla jego wieku,

  • jego mowa jest płynna i wyraźna czy raczej niewyraźna lub niepłynna,

  • w jakich sytuacjach i jak często dziecku brakuje słów, zacina się lub wyraźnie zaczyna się jąkać,

  • prawidłowo wymawia wszystkie głoski, jeśli nie – to które z nich zniekształca lub pomija,

  • w zeszytach szkolnych spotykasz nieprawidłowe zapisy niektórych wyrazów, np.: suflada (szuflada), szłoń (słoń), lowel, jowej (rower), pokota (pogoda), maszenie (marzenie) oraz błędy gramatyczne i językowe.

To ważne, gdyż zaburzony rozwój komunikacji językowej oraz różnego typu wady wymowy mogą prowadzić do niepowodzeń szkolnych Twojego dziecka.

Pamiętaj!

Jeśli cokolwiek Cię zaniepokoi, skorzystaj z pomocy logopedy w szkole lub poradni psychologiczno-
-pedagogicznej. Specjalista, który sprawdzi poziom rozwoju mowy córki/syna, udzieli fachowej odpowiedzi na nurtujące Cię pytania.

Jeśli dziecko trzeba objąć terapią logopedyczną, nie zaniedbaj tego. Wczesna interwencja specjalisty może zapobiec utrwalaniu się i pogłębianiu zaburzeń w komunikacji słownej dziecka.

Współpracuj z logopedą, korzystaj z możliwości uczestniczenia w zajęciach, obserwując ćwiczenia, które wykonuje dziecko, przestrzegaj zaleceń i wskazówek do pracy z nim w domu – to bardzo ważny element terapii Twojego dziecka.

Zadbaj o współpracę nauczycieli córki/syna z terapeutą – wzajemnie przekazywane informacje służyć mogą prawidłowej indywidualizacji pracy na zajęciach lekcyjnych i właściwemu dostosowywaniu wymagań edukacyjnych stawianych dziecku przez szkołę.

 

Ulotka informacyjna dla rodziców dzieci z wadą wymowy

 

Drogi rodzicu!

Jeżeli u Twojego dziecka stwierdzono wadę wymowy, motywuj je do korzystania z zajęć logopedycznych. Ty także powinieneś pomóc córce/synowi pamiętając o tym, że terapia ta ma miejsce nie tylko podczas zajęć logopedycznych.

 

Skuteczność terapii ściśle uzależniona jest od współpracy rodziców z logopedą!

 I tylko wówczas, gdy współpraca ta ma rzeczywiście miejsce – terapia przynosi rezultaty.

 

Wskazówki dla rodziców dzieci uczęszczających na terapię logopedyczną:

  • Bądź w stałym kontakcie z logopedą aby na bieżąco pozyskać informacje o stanie mowy swojego dziecka

  • Dopilnuj, aby dziecko systematycznie uczęszczało na zajęcia logopedyczne

  • Pracuj z dzieckiem w domu poprzez utrwalanie materiału zawartego w zeszycie lub na kserokopiach i ćwiczenie z dzieckiem przed lustrem

  • Pomóż dziecku w domowych zajęciach aby mogło pracować w atmosferze spokoju,

  • Chwal swoje dziecko nawet za minimalne osiągnięcia, co znacznie zmobilizuje je do wysiłku.

  • Chwal i nagradzaj dziecko nie tylko za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga

Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka

 

 Ulotka informacyjna dla rodziców uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się

                                

Drogi rodzicu!

Jeśli Twoje dziecko ma trudności w uczeniu się czytania i pisania, pamiętaj, że błędy, które popełnia, najprawdopodobniej nie wynikają z roztargnienia czy lenistwa, lecz mogą być objawem ryzyka dysleksji.

Dysleksja rozwojowa – to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci i młodzieży
o prawidłowym rozwoju umysłowym. Mogą się one ujawniać w kilku postaciach, jako:

Dysleksja – trudności z czytaniem polegające na zaburzeniu tempa i techniki czytania oraz rozumienia czytanych treści,

Dysortografia trudności z opanowaniem poprawnej ortograficznie pisowni (dziecko popełnia błędy ortograficzne, mimo znajomości zasad pisowni),

Dysgrafia – niski poziom graficzny pisma (brzydkie, koślawe litery, trudności z utrzymaniem się
w linijce, nierówne litery w wyrazach),

Dyskalkulia – problemy w matematyce (kłopoty z pojęciami abstrakcyjnymi, np. pojęciem liczby, wielkości, proporcji).

Jeśli więc Twoje dziecko:

  • jest inteligentne, a nie może nauczyć się czytać i pisać,

  • naprawdę uczy się, a posądzane jest o lenistwo,

  • jest dobrym uczniem z jakiegoś przedmiotu, a nie jest w stanie wykonać niektórych zadań,

  • zna zasady, a robi błędy ortograficzne,

  • dobrze widzi, a rysuje i pisze „jak w odbiciu lustrzanym”,

  • nie ma wad słuchu i wymowy, lecz przekręca słowa lub nie potrafi ich sobie przypomnieć,

  • potrafi pierwsze linijki tekstu przepisać ładnie, pozostałe prawie nieczytelnie

to być może występuje u niego ryzyko dysleksji lub jest dyslektykiem, ale to wymaga potwierdzenia przez specjalistów w poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Rodzicu!

Jeśli coś Cię niepokoi, koniecznie powiedz o tym nauczycielowi Twojego dziecka, logopedzie lub pedagogowi szkolnemu. Oni udzielą wszelkich wyjaśnień w tej sprawie.

 

Ulotka informacyjna dla rodziców uczniów z dysleksją rozwojową

 

Drogi rodzicu!

 

Jeśli Twoje dziecko ma już rozpoznaną dysleksję rozwojową, motywuj je do korzystania w szkole
z zajęć terapeutycznych, które pomogą mu, małymi krokami, przezwyciężać specyficzne trudności
w uczeniu się. Ale Ty też możesz pomóc córce/synowi, stosując pewne zasady, odpowiednio organizując warunki domowe i korzystając ze wskazówek pani profesor Marty Bogdanowicz:

  • NIE czyń bliźniemu, co tobie niemiłe:

  • Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.

  • Nie karz, nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizujesz je do pracy.

  • Nie łudź się, że dziecko samo z tego wyrośnie, weźmie się w garść, przysiądzie fałdów lub ktoś je z tego wyleczy.

  • Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.

  • Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

 

TAK – Strzeżonego Pan Bóg strzeże:

  • Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym.

  • Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą).

  • Aby jak najwcześniej pomóc dziecku, zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga.

  • Korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela –terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej).

  • Bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym.

  • Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych.

  • Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.

 

 

 

 

19-06-2018 @ 18:51